Powershot!

De nachtmerrie van vele bloggers! Kaduke camera. Ik riep het al een paar keer; mijn camera deed het nog maar hoogst zelden. Ik stond al op het punt een nieuwe te kopen toen ik ineens bedacht dat ik er een vette verzekering bij had. Toch maar even nagaan of die schade door vermetel gebruik in weer en wind vergoedt! En verdomd, dat doet hij!

De camera is ingeleverd bij de winkel. Daar hadden ze er weinig tijd voor nodig te besluiten dat reparatie nicht im Frage was. Dus zou ik een nieuwe krijgen! Zonet werd ik gebeld vanaf een onbekend nummer. Het was de winkel! Welke camera ik als vervanging wilde hebben. Mijn oude Panasonic Lumix was helemaal uit 2007; dat soort ouwe troep verkochten ze niet meer. Ik kon kiezen: een Samsung EC-WB550BBP of een Canon PowerShot SX200. Beslis meteen, of beslis dagen later! Ik wil niet meer dagen wachten dan nodig is. Ik wil een camera! Dus ik deed wat de verkoper me afried, en koos de Canon Powershot. Ik ben benieuwd!

Dit wordt hem dus.

Overigens goochel ik al een tijdje met meerdere camera's; op Skamtinden had ik er drie bij me. De ouwe stukke voor het geval hij een paar foto's wilde maken (en dat wilde hij!), mijn ouwe voor backup, en Helgard's ouwe, die stukken beter is dan mijn ouwe. En dat is ook een Canon Powershot! Ik schiet me klem.

Helgard's net iets oudere model (foto gemaakt met mijn ouwe cameraatje; gelukkig eten ze allemaal hetzelfde type geheugenkaart...)

Benieuwd trouwens of er nog mensen op de blog rondrennen die hele specifieke meningen hebben over deze specifieke twee camera's... en me gaan vertellen dat ik de Samsung had moeten kiezen...

Noorse promotie

Geen hora est! Geen pinguinpakken. Geen pedel.
Toch wilde ik het een keer zien, zo'n Noorse promotie. Jorg, een van onze biologen, zou zijn proefschrift verdedigen, in het instituut zelf. Omdat we geen universiteit zijn vertrekken de meeste AIO's naar elders om hun aan NP gedane werk te verdedigen. En dat kan de universiteit hier zijn, maar net zo hard Bergen, of Oslo, of Turku, of waar niet. Zo had ik nog nooit een Noorse promotie gezien! En was wel nieuwsgierig. Die van Jorg ging ik niet missen.

Tafelmanieren van kleine alken en drieteenmeeuwen, daar ging het zoal om. En hoe je dat meet. Dingen als hoe ver een alk vliegt om eten te halen, hoe dat samenhangt met de zeewatertemperatuur, en van of ze een kuiken hebben, en of het verschilt tussen dames- en herenalken, hoe zoiets de kans op overleven en reproduceren beïnvloedt, wat bepaalt hoeveel energie zo'n beest op een dag verbruikt, dat soort dingen. Heb ik geen idee van, ik zou nog wat leren.

Om kwart over tien zat ik klaar voor de "trial lecture". Hier in Noorwegen krijg je drie dagen van tevoren een onderwerp in je mik waar je op de dag van je promotie een verhaal van drie kwartier over met houden. Jorg's trial lecture titel was "Can we use ecophysiological tools as proxies for population dynamic under different scenarios of environmental changes"; zelf, als niet-bioloog, deed dat me enigszins duizelen, maar hij hield een heel mooi en duidelijk verhaal.

Om 11 uur was hij daarmee klaar. Nu moest hij lunchen met de oppositie! Wij lunchten met het plebs. Maar wel extra vroeg, want we wilden allemaal 12.15 klaar zijn voor de daadwerkelijke verdediging.

In Noorwegen verdedig je ook echt! Je lekenpraatje is eigenlijk niet voor leken, en duurt 45 minuten, en dan mogen de opponenten los. Twee stuks, en allebei hebben ze zo ~45-60 minuten. En ze hebben er ook een powerpoint presentatie bij om het geheel kracht bij te zetten! Het is echt een live wetenschappelijke discussie op niveau. Best mooi om te zien. Helaas, wel twee à drie uur lang die hard wetenschap. Dus geen hond die komt kijken! Tijdens het "lekenpraatje" zitten er nog wel collega's in de zaal, maar die sluipen er allemaal in de loop der tijd vandoor. Tijdens een groot deel van de verdediging zat er maar een man of tien in dat reusachtige auditorium. Vier ervan verplicht: opponent, voorzitter, promotor, dat werk. En dan dus nog zes geïnteresseerden... beetje sip wel. Jorgs eigen vriendin zat er wel soms, maar die moest ook nu en dan weg om het allemaal draaglijk te houden voor en ondanks hun nog geen jaar oude dochtertje. Maar bijvoorbeeld zijn ouders waren er niet! Niemand van buiten, behalve de verplichte nummers als de opponenten! Schrale boel.

Hij deed het overigens goed! Om kwart over drie kwam hij aarzelend de zaal uit struikelen. Hij wist ook niet precies wat de procedure nou zou zijn. Wat bleek? De oppositie was het Auditorium uit gelopen, had op de gang beslist dat het goed geweest was, dus zodra hij daas naar buiten kwam wankelen kreeg hij bloemen en felicitaties. In een nondescripte corridor van NP. Rare boel! Waar is het decorum? Maar Jorg is doctor!

Jorg krijgt een kadootje op het feest achteraf

Ik ben blij dat ik mijn promotie in Nederland deed, das veel leuker! En Jorg is gewoon blij dat het achter de rug is. Maar zou het veel zeggen over de volksaard, hoe promoties aangepakt worden? Had van tevoren niet gedacht dat Nederlanders zulke theatrale types zijn...

Gouw en Mordor

Helemaal toeval is het niet dat de term "dwangmatig genieten" vaak terugkomt op dit blog. En er wordt symmetrisch genoten: de eerdergenoemde Max de gevonden Duitser, die drie jaar in een Duits klooster zat, is dwangmatig aan het genieten van het begin van zijn verblijf hier, terwijl ik het einde consumeer. Tjarda de nieuwe glacioloog is ook ongeduldig de prachtige omgeving te verkennen. En dat combineert prima!

De weersvoorspelling was mooi voor vrijdag en zaterdag en pet voor zondag. Dus was het plan: na het werk ergens naartoe rijden, rugzakken op, naar een nabije geschikte kampeerplek hotsen, dan kalm aan doen met een biertje, en dan de dag erna een dagtocht maken. En aldus!

We kozen het eind van één van de wegen op Kvaløya. Ik zorgde ervoor dat tussen het de auto op een ogenschijnlijk goeie stek parkeren en aanbellen bij het dichtstbijzijnde huis nauwelijks anderhalve nanoseconde zat: ik verzin het niet allemaal zelf, Noren zijn ECHT heel arelaxed als het om parkeren gaat. Maar mijn tactiek werkte!

Bijzonder moeilijk doend klauterden we vanaf de auto met al onze reut in een richting die ons een zonnige kampeerplaats zou geven. En we vonden een idyllisch veldje naast een meer, met uitzicht op grimmige bergen en de zee! En dat relaxen en ouwehoeren met een biertje in je hand, belicht door de avondzon, dat ging ook helemaal goed. Heerlijk!

Max maakte nog wat avondpasta, en ik had koffie, en Tjarda had zelfgebakken cake, en het was een paashop-achtige overdaad waar we ons schaamteloos aan overgaven. Bovendien waren we allemaal nep-buitensporters: we vinden ik elkaars zielen, en die van de hele wereld, roeren even leuk als zwetend een berg op benen. We hadden dus een prima avond!

Het meertje waarnaast we kampeerden

AvondbomenBetoverend avondlicht rond middernacht

Goeie (zij het wat donkere) foto van de meestal nogal cameraschuwe Tjarda

Koffie en cake!
Max maakt avondpasta

De volgende morgen deden we rustig aan met uitslapen en twee koffierondes en warm ontbijt. Om uiteindelijk toch de boel in te pakken, over een veel veel handiger route terug te gaan naar de auto, alle bagage behalve wat nodig was voor een daghike in de achterklep te mikken, en koers te zetten naar Skamtinden. Das een ongenaakbare piek in een hele rij koude donkere rafelige bergtoppen...
Havregryt!

Een paar tientallen meters het pad op bedachten we dat we vergeten waren water te tanken. Gelukkig was Tjarda ook gevoelig voor water-issues! We maakten nog even een omweg langs een klein beekje. En toen konden we écht op weg.

Het lieve bospaadje werd een open landschap paadje. En een rotspaadje. En een nauwelijks zichtbaar spoor in een blokkenveld. En verdween. En Maar dook weer op bij de piek, die, zoals het een piek betaamt, van solide rots was. Daar bleek maar weer dat we geen echte Tromsøværinger zijn: ik wist wel dat het niet het slimste was wat ik ooit had gedaan, maar kon niet laten naar de uiterste top te klauteren. Max kwam tot bijna, en betreurde het alweer zowat. Tjarda was wijzer en beperkte zich tot de subtop. Als ik de hardste alpinist ben is het niveau niet bar hoog. Maar wat een landschap! Wat een uitzicht!


Twee poppetjes boven het gehucht rekvik

Waar het pad een bergpaadje werd

En waar het bergpaadje een blokkenveld werd

Oceaan met tegenlicht

Grimmige pieken aan de einderHier doe je het dan voor!

En hiervoor...

De terugweg was nog best een opgave. Tjarda doet mij tot vrijwel niets verbleken als het gaat om een historie van knieblessures. En is niet zo zeker op haar voeten. En dan zo'n piek weer af, das niet niks. Het ging niet snel. Vaak koos ze eieren voor haar geld en gebruikte zoveel mogelijk de glijden-op-je-kont tactiek. En zo kwamen we, uren later dan verwacht, toch bij de auto aan, recht van lijf en leden, maar Tjarda inmiddels niet meer helemaal beschaafd bedekt. Er is een grens aan wat een broek kan hebben. Maar het was een prachtdag geweest!

Zoek de Brit

Arctic hero tijdens pauze

Koffie op de terugweg

En afsluiten met obligate bloemetjes!

Drank, mannen, geen slaap

Waar gaat dit postje over? Vanzelfsprekend over een wetenschappelijk congres. High Mountain Glaciers, deze keer. Wat heeft een foraminiferen-wetenschapper daar nou weer mee uit te staan? Ach, wetenschap is ook veel schone schijn. Nalan wist dat er veel ogen op deze conferentie gericht zouden zijn. En wilde dat de zaal er vol uit zou zien. En kwam hoogstpersoonlijk al haar onderdanen onder het hol schoppen opdat ze zich in zouden schrijven. En je kan het haar niet kwalijk nemen. En mij vervolgens niet dat ik een beetje kom klaplopen op de icebreaker.

Kwart voor zeven was ik thuis van de bergwandeling. Om zeven uur begon het. Dat haalde ik dus niet. Tegen half acht sloop ik naar de deur van de zaal in Polaria waar, na een welkomstdrankje, wat algemene inleidende, onderhoudende dan wel populairwetenschappelijke praatjes gegeven zouden worden. Ik was net op tijd om te horen "my name is Kim Holmén..." - mooi! Op tijd dus. Het is altijd een feest om Kim, onze wetenschappelijke directeur, te horen praten. Ik mag die goser erg graag. En het is een begenadigd spreker. En het stokje werd overgenomen door niemand minder dan Jack. Ook feest! Nog wat woorden van een hoge pief, en toen was het alween tijd voor eten en bier. Ik lustte best wat, geen tijd gehad voor avondeten.

Wie ook opdook was Doug, een kerel die ik voor het eerst kort ontmoet had in Amsterdam. Hij kwam in zijn hoedanigheid van glaciologieprof een verhaal houden over Himalayagletschers. Dat vinden wij in Amsterdam boeiend, vanwege de cruciale invloed ze hebben op de Indiase moesson.

De volgende keer dat ik hem zag had dat weinig met de Indiase moesson te maken. Als Doug in Tromsø is mag hij graag op bezoek gaan bij Dierk, deze onder tafel zuipen, en samen de blues spelen. En blijkbaar ook een stukje skiën. Zo kwam ik hem in november ineens tegen in een hut hier op het vasteland, in Dierks gezelschap en op Dierk zijn niet in de was gezette ski's.

Toevallig trof ik hem van het weekend op internet. Waar hij kond deed van zijn nakende bezoek aan Tromsø. Voor bovengenoemd congres, natuurlijk! Op de icebreaker sprak ik de verwachting uit dat een onconventioneel typ als hij zich niet als een schaap om half tien met de charterbus naar het hotel zou laten slepen, maar de nabije whiskybar zou stiefelen om zich daar liederlijk te gedragen. En bij de term "whiskybar" lichtte zijn gezicht op! Dat was dus een deal. Jack wilde niet mee, maar wel Max, en diens voormalige promotor Jon Ove. Helaas, de whiskybar was dicht! Maar ik had thuis nog een fles staan. Dus ik nam de kerels maar mee naar huis. Glaciologen in mijn huis heb ik wel vaker, maar zo'n selectie grote namen had ik nog niet eerder. Gezellig!

Max en Jon Ove dronken samen heel verantwoord een blikje bier leeg, terwijl Doug deed wat er van hem verwacht werd en aanviel op whisky en corenwijn. En tegen twaalven pas ging ieder zijns weegs. Ik liep nog een eindje met Doug op om hem af te leveren op een punt waarvandaan zijn hotel erg makkelijk te vinden zou zijn. En lag natuurlijk te laat in bed.

Het begon donderdag al, met die wilde nacht met Jack en Stuart. En dan Lagerfest. En zaterdag de housewarming party van Rafael (deze even niet op de blog, omdat er zo kort terug al een postje was over zijn verjaardag). En dan nu dit. En dat congres, dat heeft maandag en dinsdag nog sociale aspecten 's avonds. Zware week! En van al dat om drie uur nog es naar huis stekkeren is mijn bioritme behoorlijk aan gort gegaan.

Ik was even na twaalven thuis. Lag om één uur in mijn bed. En toen ik om half vier nog niet kon slapen kwam ik er maar uit... als ik even een nacht oversla kan ik vanavond makkelijk terugvallen in een ritme met op tijd naar bed en er vroeg weer uit! Als dat te combineren is met het congres...


PS en ik ben niet de enige... kwam gierend vroeg een van onze webdesigners in het keukentje tegen. Hij was dwangmatig koffie aan het zetten. Die had zich ongeveer hetzelfde op de hals gehaald! Misschien iets met middernachtzon, mooi weer en weekend...

Mooi weer

Ineens! Mooi weer! Dus ik belde Tjarda, Max en Carsten en peilde het enthousiasme voor een korte wandeling-na-officieuze-rijles. Max was op andere wijze gecommitteerd, maar Tjarda en Carsten waren in. En het werd natuurlijk weer een mooie wandeling! Deze keer met iets mindere foto's, als ik zo arrogant mag zijn, want mijn camera is effectief kassiewijle, en ik heb nou de oude camera van Helgard in bruikleen, en die is duidelijk van mindere kwaliteit. Wat niets afdoet aan het vriendelijke gebaar!
Het meertje waar het pad begon
Noord-Duitser met tegenlicht

Onverwacht wild!

Lunch op de top

Conclusie: even lang! Of klein, eigenlijk.

Hart gelucht

"Het is zeer wel denkbaar dat lezers zich hard afvragen wat er eigenlijk gebeurd is."

Ik copy en paste even vrijelijk van mijn eigen blog. "Wat deed ik dat Tana ertoe noopte (in april) mijn moraliteit in twijfel te trekken? Wat zei ze dat zo’n schop in mijn gebit was? Helaas, lezers, dat weten alleen Tana en ik, en dat gaat waarschijnlijk zo blijven. Niet alles is geschikt voor een blog"

Niet alles is geschikt voor een blog. Zeker waar. Maar veel van wat ik op de blog niet kwijt wil, omdat het door werkelijk iedereen gelezen kan worden, of omdat het de privacy van derden aantast, kan ik wel gewoon verbaal bij vrienden kwijt. En dingen die je hoog zitten kunnen juist dingen zijn die je niet aan werkelijk iedereens neus wil hangen.

Maar de kwestie Tana was anders. Het begon met dingen die ze voor mij verborgen wilde houden. Maar in een vriendschap is te veel geheimzinnigheid niet goed. Dus langzaam maar zeker kwam het verhaal er toch uit. Soms gedeeltelijk, soms erg eenzijdig belicht.

En deze halve geheimen leidden in april tot de heftige confrontatie. Een proces waarin wel ineens veel meer licht op de zaak werd geworpen. Dat verduidelijkte nogal, maar wel wat laat. En helaas liep het, zoals vermeld, in de hut vervolgens nog wat verder uit de hand. Tana had zo haar eigen interpretatie van de reden dat ik tijdens de skitocht nog zo'n grafhumeur had, en handelde overeenstemmig. En dat deed het conflict weer een grens opschuiven.

Weinig meer gemotiveerd haar geheimen koste wat het kost te bewaren, en desperaat op zoek naar een bondgenoot die zou helpen me zo snel mogelijk die situatie te ontvluchten, vertelde ik Helgard de kern van de zaak. Dat luchtte op! Voor conflictoplossing hielp het natuurlijk niet: Tana voelde zich onjuist bejegend. En de spijker op zijn kop; laten we wel wezen. Maar mijn persoonlijke opinie was dat ze haar recht van spreken wel kwijt was.

Verder was het lekker om later, per foon of mail, Nederlandse vrienden (al dan niet genetisch gerelateerd) wél ongecensureerd uit de doeken te doen wat er nou eigenlijk aan de hand was. Maar dat was het wel, qua mijn hart kunnen luchten.

Ook als je hartgrondig vindt dat mensen volkomen de boom in kunnen is het nog steeds niet juist in vertrouwen vertelde dingen maar links en rechts rond te bazuinen. Dus ik voelde me de afgelopen weken nog steeds flink klem zitten. Ik ben misschien wel mijn beste vriendin hier kwijtgeraakt! En ik voel me niet vrij mensen te vertellen waarom. En Tana gaat het zeker niet doen. Verder konkelt ze gewoon verder, wat duidelijke invloed op mijn leven heeft. Ik ga niet voor haar liegen, maar ik voel me nog steeds moreel verplicht dingen niet aan te snijden, of als anderen dingen aansnijden me op de vlakte te houden. En het is niet prettig. Ik voel me zo krampachtig! Ik wil helemaal niks verborgen houden voor mijn vrienden. Ik wil niet elk woord hoeven wegen. Ik neem aan dat de kramp ook duidelijk te lezen is in deze post: ik probeer wat ik kwijt wil met tegenzin en geweld in het keurslijf van de privacybescherming te wringen. Gadver!

Maar er gloorde hoop! Er zijn zo van die dingen die je voor veel mensen verborgen kan houden, maar niet voor je huisgenoot. En Tana's huisgenoot is Tjarda. Dus zij weet alles! Wat was dát lekker zeg, daar achter komen. Iemand waar je mee kan praten zonder jezelf te wurgen met zelfcensuur. Hoera!

En het werd nog beter. Ik schreef al dat ik het verdom om voor Tana te liegen. En Tjarda had me al verteld dat niet meer alles wat geheim was dat nog steeds is. En ik ben nog steeds op de hoogte genoeg om te weten dat dat ook niet meer te vermijden is: er is een limiet aan het formaat van wat nog te verbergen is. En het verborgene groeit. En toen, zomaar toen ik het niet verwachtte, stelde iemand ineens precies de juiste vragen. Het einde van de censuur is in zicht! Bring it on!

Nieuwe carriëre: rij-instructeur!

Ze figureert al ergens in een postje over een na-het-werk-wandelingetje: Tjarda, onze nieuwe Britse glaciologe met onwaarschijnlijke naam. Haar naam is atypisch Brits, maar haar ideeën over welke kant van de weg logisch is om op te rijden, en waar het stuur hoort in een auto, zijn dat niet. Verder heeft ze in Engeland leren rijden, maar het daarna nauwelijks toegepast, en dan ook nog es bijna alleen op weinig voor de hand liggende plaatsen als Svalbard, en schimmige Mediterrane vulkaaneilandjes. En ik heb gemerkt dat Tromsø een stad is waar een auto erg van pas komt; iets waar Tjarda het van harte mee eens is. Maar die heeft niks aan een auto zolang ze haar rijroutine niet heeft afgestoft, en gewend is aan linkssturige auto's aan de rechterkant van de weg in urbanere gebieden dan Svalbard. Ik zag mogelijkheden! Stapels mensen waren zo vriendelijk mij te helpen leren rijden, en dit is mijn kans om wat terug te doen! Tjarda heeft een rijbewijs, dus die mag legaal rondrijden. En ik empathiseer van harte met lui die onwennig in een auto zitten. En mijn mantra op de weg is My Car Is Cheaper (al is dat meer om mensen als Fred Inge op de kast te jagen: ik rijd als een ouwe taart en tracht een dame in het verkeer te zijn). Ik ben voor haar dus de ideale rij-instructeur! Dus zaterdag nodigde ik haar uit om op de parkeerplaats van NP en de brouwerij wat rond te tuffen. Ik word niet zenuwachtig als ze uit onwennigheid wat dicht langs een steen manouvreert. En dat ging goed, dus het leek me tijd voor landweggetjes! Dus de dag erna heb ik haar de stad uitgereden, en daar waar het ontzettend overzichtelijk wordt hebben we van stoel gewisseld... en ook dat ging top! Alle dwangmatig te hard rijdende Tromsøværinger waren het daar niet noodzakelijkerwijs mee eens (haar onvergeeflijke toewijding aan de snelheidslimiet leverde haar nog een dikke vinger op van een eikel in een SUV), maar volgens mij is ze klaar voor wat echte rijlessen (met wat mazzel kan ze Robert, mijn ouwe instructeur, strikken) om het wat linkere deel van het curriculum hier, zijnde enerzijds de stad, en anderzijds de Heuse Weg naar Ergens Anders (waar je bij vlagen 90 mag!) te leren. Tjarda is er blij mee, en ik ben trots! Van rijbewijs naar instructeurschap in 4,5 maand, waarom niet...