Katharsis

Ik lag zondagochtend in mijn nest met een kater, niet in staat te slapen, en me een vuige naarling voelend. Geen goed begin van de dag. Maar het kan verkeren. De telefoon deed piep! Sanja, met de vraag of ik zin had een makkelijk stukje te skiën met haar en Elvin de charmante hond. Natuurlijk! In een wip was ik op. Ontbijt was een stap te ver, maar een kop thee lukte.

Sanja had niet alleen een gasthond maar ook een leenauto. En ze dacht eraan naar Oldervik te rijden. Daar is het niet zo steil. Intussen boomden we over het feest van de afgelopen dag. Ze vond me minder berispelijk dan ik zelf, Dat luchtte gek genoeg een beetje op. Maakt dat zoveel uit, het oordeel van anderen?

Toevallig woont in Oldervik Dierk, de Duitse hippie! Dus we besloten tot een verrassingsbezoek. En hij was thuis! Elvin vond hem ergens tussen de bomen. En wat ik al aan zag komen: Elvin en Dierk, die lagen elkaar wel.

We besloten met ons vieren een stukje te skiën. Wat een goed idee! Na een dag als die ervoor was het fantastisch met twee vertrouwde lui en een prachthond door een sprookjeslandschap te klieren. Sanja is notoir wijs, en Dierk notoir gastvrij, en dat is een mooie combinatie. En dan met koffie op de top, en wat geravot met Elvin, om het af te maken, en dan weer neer. Mijn skivaardigheden waren pet als nooit tevoren maar een kniesoor die daarop let. Kop thee en boterham in de hut na, en dan huiswaarts! Wat mazzel ik met die mensen om mij heen. Volgende keer moet ik het dronken gedoe overslaan en meteen op zoiets overgaan!

Elvin was me steeds te rap af, en wandelde steeds de foto uit

Met de zelfontspanner! Ook die is Elvin te snel af... (zie honderiem links)

Dierk en Elvin die elkaar wel gevonden hebben

Årsfest, Tanafest

Wat nou årsfest! Tana's verjaardag. First things first. Het zou een mooie dag worden, en ik zou om elf uur op de stoep staan om haar op te halen voor een verjaardags-skitochtje. En dat werd mooi. Het was geweldig weer, en het was lekker even frisse lucht te halen.


Na het skiën aten we nog wat, en deden we een bak koffie. En toen moest ik er als een speer vandoor. Met een verhaal over moeten douchen en tutten. Kon moeilijk zeggen "ik moet nog bloemen voor je kopen en de speech uitprinten die ik voor je geschreven heb". Want dat was het... maar douchen en tutten moest óók.

Als een speer gooide ik de jurk over mijn gereinigde lijf, en dekte die weer af met mijn dagelijkse kloffie. En toog, via de bloemwinkel, naar NP voor het printen. Daar wisselde ik ook even oorbellen en neusring, en smeerde ik blauw oogpotlood op mijn mik. Tijd om naar Driv te gaan, voor "forspiel". Ik werd heel blij! Er doken allemaal geweldig mooie types op. Van Helgard en Carsten wist ik al hoe dat eruit zou zien; Carsten had hetzelfde aan als vorig jaar, en Helgards jurk had ik zelf de vorige dag nog ingekort. Die had ik dus al in vol ornaat gezien. Maar Rafael bijvoorbeeld, daar kon ik alleen naar raden. Hij was mooi!

Rafael en Carsten. Alleen al voor de aanblik van die twee kerels was het feest het helemaal waard.

In het hotel waar het geheel plaats zou hebben deed ik een soort van superman-truuk in de garderobe. Kwam binnen in windstopperbroek, bergklossers en streepjes-T-shirt, en stripte daar even *hop* die hele laag eraf, en er kwam een mooie jurk onder vandaan. Nette schoenen in, en klaar! Van rafelige buitensporter naar dame in 10 seconden! Best leuk. Er waren wat mensen die niet wisten wat ze zagen.

En de hele hal stond vol met andere betoverend mooie lui! Nalan in een Indiase outfit, Steve in een veel mooier ensemble dan vorig jaar, Erlend de dansvloerkoning in iets heel gaafs zwart en roods, en zelfs Audun in een echt pak! Ik wist niet hoe ik het had.

Na een welkomstdrankje en een bloem voor in haar of knoopsgat konden we gaan zitten. Årsfest is nette boel, dat gaat met echte dinertafels. Om het sjieke gehalte nog te benadrukken hadden ze als contrast een soort melige spreekstalmeester ingehuurd. En op de achtergrond werden foto's gerelateerd aan NP geprojecteerd. Mooie! Ook met foto's van onze vaartochten, met modder en reddingspakken en wat niet. En Helgard op Antarctica. En meer van zulks!

Het mooiste stel! Met afstand. (De ijsbeer valt niet onder het stel, overigens)

Ik had mazzel, ik belandde aan tafel tussen Rafael en Carsten in. Ik zat goed! Het eten was verder niet om over naar huis te schrijven maar een kniesoor die daarop let. En du moment dat ik het op had haalde de spreekstalmeester me naar voren. Ik had iets gedacht met *tieng tieng tieng* tegen een glas en dan wat zeggen, maar het moest op het toneel, met een microfoon, en stapels spots in mijn mik. Sjonge! Maar het lukte me om Tana uit te leggen waarom ik het zo geweldig vond om de kans te krijgen haar even in het zonnetje te zetten. Die meid heeft veel meer ellende in haar mik, zowel privé als werkgerelateerd, dan ook maar vaaglijk te pruimen is, maar ze blijft lief en sociaal en een steun voor een ieder die dat nodig heeft. Zij was het op wier schouder ik Floor kon weghuilen, en ze zag zelfs kans om één van onze postdocs een goeie avond te bezorgen toen haar vader overleed terwijl zij nog hier was, en er dus niet bij was geweest. Ze was helemaal kapot, maar laat dat maar aan Tana over.

Maar dat kon ik dus even leuk zeggen met heel NP als getuige. Ere wie ere toekomt! En ze kreeg een gitaarcursus. Ze wil graag beter leren spelen.

Er was nog wat aan speeches (de directeur van het instituut moet en zal altijd wat zeggen) en entertainment, en toen was het tijd voor de muziek en de dansvloer.

O jee!

We dachten allemala al dat de grotendeels op de 4e verdieping huizende band slecht was. Nu weten we beter. Mijn god. Er verscheen een zichzelf heel cool vindende engerd die hele slechte liedjes zong, zichzelf begeleidend door middel van het uit zijn keyboard toveren van onherkenbare instrumentale versies daarvan. Achy breaky heart! Om er maar een te noemen. Waar haalt hij het vandaan. Als hij iets swingigs speelde gingen de smakelozeren van NP alsnog de dansvloer op, maar ik kreeg pas de spirit toen hij pauze nam, en iemand "oro jaska beana" draaide. Is hier een grote hit. Stapel sami-pubers die zingen over een obese hond. Klinkt volkomen pet, maar zoek maar es op op youtube: nog best leuk!

Jammer van het bandje van mijn fototas, maar wij mochten er ook best zijn! Helaas zijn er geen foto's van mij helemaal...

Tana was "not amused" dat er zoiets drakerigs plaatshad op haar verjaardag. En wilde ergens anders heen. Dacht dat het een vaag idee was. Maar nee! Ineens beende ze er met twee chaperones vandoor. Ja zeg, dit is Tanafeest! Dus ik snelde er achteraan. Ze bleken op weg naar Verdensteatret. Ik maar mee, dan! In mijn dunne jurk op prinsesseschoentjes. Gelukkig leende een van haar chaperones mij zijn jas. Daar werd het even een wat ongemakkelijke boel. Ook slechte muziek, niet heelveel sfeer. Maar binnen no time doken Helgard en Carsten op, en Rafael, en Steve, en Johanna, en Ingeborg, en Audun, en Erlend, en ging de boel toch nog los! Nog nooit zoveel mooie mensen in die kroeg gezien.

Wat een beetje jammer was was dat ik al sinds die in de soep gelopen date last had van een hormonenoverschot, iets waar ik een enorme hekel aan heb. Hormonen zijn leuk voor als je er een vent op na houdt, maar als je dat niet doet, dan zijn er twee opties: je doet niks en wordt naar en gefrustreerd, of je gaat nare dingen met jezelf en anderen uithalen. En er dook een flirtende man op op de dansvloer. Help. Slechte timing. Heb met mijn stomme kop met hem staan zoenen. Wat een slecht idee! Zomaar een kerel. Gelukkig accepteerde hij aan het eind van de avond als een man dat hij desondanks alleen naar huis moest. Maar het was een feest met zulke leuke mensen, en dan zie ik toch nog kans me slecht voelend over mezelf naar huis te gaan. Helemaal aan mezelf te danken. Maar het goede is dat dit een ros voor mijn morele bek was die ik blijkbaar nodig had. Dit doe ik niet nog es!

Een geluk bij een ongeluk was dat ik op weg naar mijn fiets (wel via het hotel; hoefde niet in mijn jurk naar huis) nog een gewaardeerde dame tegenkwam die er net zo aan toe was als ik... daar kan je veel beter mee flirten! Voel je je achteraf een stuk beter...

Unbeschreiblich weiblich

Årsfest naakt! Wie zich de post van vorig jaar nog weet te herinneren weet dat dat dé gelegenheid is voor NP volk om zich es flamboyant aan te kleden. Sommigen hebben dat in zich, en sommigen zijn van die archetypische nerds die met hun hoekige motoriek net de verkeerde kleren aantrekken, of botweg weigeren zich in iets anders te hijsen dan wat ze normaliter voor een outfit door laten gaan. En die 1e categorie is altijd goed om naar te kijken: ik zie bijvoorbeeld uit naar Nalan; die weet zich wel te kleden, en die was er vorig jaar niet. Benieuwd waar die mee komt! En die 2e categorie, die doet niet alleen die 1e beter uitkomen, maar die kan er eventueel tot evolueren!

Helgard, waar ik vaak vrouwonvriendelijke taal uitslaand mee op grote bergklossers door de gangen stamp, had zich vorige keer wat terughoudend opgesteld in een nette broek en bloes, maar bleek later in het jaar toch wel degelijk een rok te hebben en deze ook bereid te zijn aan te trekken. Dus heel NP was het erover eens: die moest de volgende keer in een ravissante jurk! En zoiets heeft ze niet hangen. En dat geheel deed de vrouw in mij ontwaken. Ik ging haar meeslepen, jurken kopen! En zo nodig schoenen erbij! En zo nodig opsmuk! De oestrogenen dropen uit mijn oren.

Aldus geschiedde! We togen naar Fretex (het moet wel leuk blijven) en hebben werkelijk iedere jurk met årsfest-credibility aangetrokken. Allebei. De grootste lol! En we vonden ook voor beiden een geschikt exemplaar. En nog een backup! En daarna was het tijd voor schoenen. Er was helaas weinig, maar ik trof wel een paar schoenen aan (voor de prijs van een biertje tijdens happy hour) dat ik in de toekomst wil gaan gebruiken om te leren op hakken te lopen. Niet voor het feest; dan wil ik de dansvloer op, en ze staan niet bij de jurk die ik gekocht had.

Slechts twee van de vele jurken die we uitgeprobeerd hebben. En let op de glamoureuze ambiance!

Maar nou moet er nog een échte vrouwen-onder-elkaar date plaats hebben met Helgard en mij; haar jurk naar keuze was wat te lang, en ik heb een naaimachine. En ik wil haar schoenen keuren! En ik heb opsmuk nodig. En ik moet nog even zien hoe ik die jurk combineer met ondergoed. Hij ziet eruit alsof hij bedoeld is met slechts een minimum daarvan. Maar ik moet het maar even uitproberen. Weet niet of ik het zo extreem aandurf! Maar hoe het ook zij: ik heb lol in deze feminiene uitspattingen! En Helgard ook. Is Tromsø wel klaar voor zoveel vrouwelijkheid?





En wie de commentaren ook gelezen heeft snapt de onderstaande photoshop-actie van Maaike... hij is geweldig!

Win win

Het verplaatsen van meerdere kuubs sneeuw is iets waarvan het een kunst is je er in je eentje voor te motiveren. Helemaal als je geen idee hebt waarheen. Met meerderen, daarentegen, is het leuk. Sanja had al spontaan aangeboden te komen scheppen. En Nina, onze Zweedse schone, die is er dol op. Zo had ik nog steeds werkelijk geen idee waar ik met de sneeuw heen moest toen ik maandag vier man zo gek had langs te komen om me te helpen met de parkeerplaats. Maar vier leuke mensen (en een hele knappe hond!) op bezoek, das altijd goed.

Ik stond druk te koken toen de 1e drie arriveerden. Ze waren nog niet binnen of ze eisten al een schop. Gewerkt moest er! Ik zette alle kookplaten uit en stak de handen uit de mouwen. We vonden uit dat aan het begin van de weg een door de sneeuwschuiver opgeworpen heuvel lag die best nog wat hoger kon. Dus we konden aan de slag! Toen we een half uurtje bezig waren arriveerden ook Sanja en Elvin (de knappe hond). Ze was later dan gepland, want haar fiets was gestolen...

In ongeveer een uur zagen we kans de hele parkeerplaats uit te graven. Zoals in Tromsø wel vaker gebeurt was het een ietwat surrealistische boel. Met vijf man waren we als malloten aan het scheppen en slepen, onderwijl rare Duitse woorden en frasen uitwisselend (we waren twee Finnen, een Zweedse, een Duitser en dan ik), zoals "Freizeitvergnügen" en "Stadtverwaldung statt Stadtverwaltung", verlicht door de stadionlampen in het schijnsel waarvan de sneeuw een dans deed, en omkranst met woeste geluiden van de wedstrijd TIL-Rosenborg die gaande was.

Het resultaat de volgende ochtend!

Toen het es tijd was het eten koken af te maken moest ik mij eerst langs Elvin wurmen. Sanja had hem, toen de schuinachterburen Heimveien inreden om er te parkeren, van de weg gehaald en aan mijn voordeur vastgemaakt. En daar voelde hij zich wat alleen... hij had in een poging dichterbij te komen de deur al opengetrokken, dus ik had mooie sneeuwduinen in de gang. Maar das een klein offer! Van mij mogen er vaker mensen langskomen die knappe kerels aan de deur binden. In het geval van menselijke exemplaren dan alleen liever iets ouder dan Elvin, die op een luttele drie levensjaren kan bogen.

Sanja, Elvin en Rafael, en brood en bier en kaas!

Sanja had gevraagd om warm en gezond eten dat goed is tegen hoest. Dus ik had een enorme pan groentecurry gemaakt, en ijs met honing-cognacsaus toe. Sanja stak nog een haardvuur aan. En zo had ik niet alleen een parkeerplaats (die wel wat krap is; ik ga hier heel goed van leren manouvreren!) maar ook een knus huis vol goed volk. Wat wil men nog meer! En als het goed is verkast het hele circus (of althans een deel ervan) woensdag naar Tordis: die heeft ook sneeuwhulp nodig, en die is zonder twijfel ook van harte bereid dat in te kopen tegen lekker eten en gezelligheid...

Elvin was ook blij met mijn rendiervel. En als hij dat moest delen met een mooie vrouw is dat alleen maar beter...

Sneeuw

Het parkeerprobleem is opgelost. Of toch niet?

Het ging ineens snel. De 1e nacht na de schreeuwende Noor heeft het blik in de parkeergarage gestaan. Daarna besloot ik het er maar op te gokken en een gat te graven op het stuk gemeentegrond. Een Zweedse schone, Nina, wilde wel helpen. Toen ze aan kwam lopen zag ze vanaf een afstandje al mijn auto staan, dus wist ze dat ze goed zat. Maar waar was ik? Toen besefte ze dat ik niet overdreven had toen ik zei dat de sneeuw dieper was dan manshoog. Ik zat verborgen achter een sneeuwmuur waarboven je steeds een blobje sneeuw zag opgegooid worden...

We groeven ons helemaal scheel. Aan het eind hadden we een flink gat. Proberen of de auto erin past! Aanloopje, schietgebedje... en FFLOBP! Nee het was nog niet groot genoeg. Maar wat leuk om een ouwe auto te hebben waarmee je dat soort dingen kan doen.

Het gat! Groot, maar nog niet groot genoeg.

Maar we waren ongeveer daar, toen de overbuurman (die ene van dat giftige briefje) zei dat ik zo lang mijn blik wel op zijn terrein mocht zetten. Lief hoor! En spontaan kreeg ik ook een sms'je van Knut: de buurman (die woont in het enige andere huis aan Heimveien) vind het goed als ik mijn auto pal voor zijn garage parkeer. Hij heeft besloten een tijdje niet te rijden, en zijn auto officieel van de weg te halen. Hij sluit niet uit dat hij, volgend jaar bijvoorbeeld, het ding toch weer actief in zijn leven wil verwelkomen, dus hij doet hem niet weg. Dus dat hij die garage niet meer uitkomt als ik er met mijn brik voor ga staan boeit hem niet. Top!

Het enige probleem is dat ik om daar te kunnen staan eerst de sneeuw weg moet halen. Hij heeft die plek als dump gebruikt... en op zich schrik ik niet van een beetje sneeuwruimen. Maar waar moet het heen?

De parkeerplaats! In potentie...

Normaliter maakt de sneeuwschuiver een hoop sneeuw aan het eind van de weg, en kiepert hij het één en ander van de helling af die nog bij het kavel van Knut's huis hoort. Verder maakt hij nog een hoop in de tuin. Maar dit jaar viel er VEEL. En die helling, als we daar nog meer vanaf kieperen lazert het het kavel van de lui onderaan de helling op. En in de tuin liggen al twee hopen. Ergo, eigenlijk is het vol. Hoe nu? Wel heel arctisch: je auto niet kwijt kunnen omdat OVERAL sneeuw ligt...

De tuin! Of wat daar voor door moet gaan.

Er is een einde aan hoeveel sneeuw je bovenaan de helling kan opstapelen, en hoeveel je naar beneden kan kieperen voor het asociaal wordt...

Ik heb nog even om er over na te denken. Toen ik zaterdag met Tana wou gaan skiën wilde de auto helemaal niet. Ik had al eerder gehad dat het ding de helling niet op wilde (Subaru - ustoppelig! Or not), maar ik had de 10 cm laag sneeuwprut de schuld gegeven. Maar nu was het duidelijk dat er echt wat mis was. Ik werd ingehaald door voetgangers. Motor sloeg steeds af, en niet alleen omdat ik zo slecht rijd! Ik zette hem maar terug. De overbuurman keek dat gedoe zo es aan en constateerde dat ik condens in de tank had.

Als het meer gaat sneeuwen moet ik er ook voor gaan zorgen dat de brievenbus niet insneeuwt!

Met Carsten onder de auto liggen en met Fred Inge aan de telefoon hangen leidde tot de conclusie dat of dat nou waar is of niet (Fred Inge zegt dat het vanalles kan zijn), we kunnen het niet zelf oplossen en het ding moet naar de garage. Wordt vervolgd!

Het uitzicht uit het raam begint ook wat beperkt te raken.

En intussen heb ik weinig beweging van met de auto naar een plek gaan waar men kan skiën. Maar met al dat sneeuwruimen kom ik toch nog aan lichaamsbeweging! De ene parkeerplaats na de andere (ik help het terrein van de overbuurman vrij te houden), de sneeuw die Knut af en toe van het garagedak moet scheppen, en het paadje naar mijn huis. En meestal is scheppen niet genoeg: omdat de omringende sneeuw zo hoog ligt moet je het ver boven je hoofd smijten, anders haalt het de top van de sneeuwhoop niet...

Het is maar een klein paadje naar mijn deur, maar je moet goed mikken om de sneeuw bovenop de bult te smijten, zo dat het er niet ook weer af rolt...

Hier en daar moeten bomen hun best doen boven de sneeuw uit te blijven komen

IJslandpost uitgebreid

Ik heb even niet gehinderd door enige toestemming wat van de foto's van de andere Beunhazen aan het postje toegevoegd! Kijk en huiver.

Wanneer Noren beginnen te schreeuwen

Op de één of andere manier kan je hier achter mensen hun telefoonnummer komen als je hun nummerbord weet. Vraag me niet hoe, maar het is duidelijk dat het kan. Toen ik die auto al wel had, maar het rijbewijs nog niet, stond het blik een tijdje bij Helgard.Werd ik spontaan opgebeld door iemand in de straat: of ik dat ding NU kon weghalen want hij stond in de weg. Eh, nou ja, dat kan wel.

Later had ik het rijbewijs wel, en kon ik het ding in de straat boven mij parkeren. Dat was een tip van Knut: daar mag dat. Zo gezegd zo gedaan. Tot er een anoniem briefje onder mijn ruitenwisser verscheen: of ik die $@#§*-auto niet VANDAAG nog weg wilde halen, anders zou hij op mijn kosten weggesleept worden. Niet erg vriendelijk geformuleerd, maar als mensen er last van hebben... bedoel verder niemand in de weg te zitten. Zo groef ik mijn parkeerplaats aan de andere kant van de weg. En dat ging zo maanden goed.

Sterker nog, aan de vooravond van de IJsland trip groef ik het ding vast uit. En toevallig was de kerel aan de andere kant van de weg ook aan het sneeuwruimen. Hij bood me spontaan zijn sneeuwschuiver aan (ik was aan het pieren met alleen een schep), en ook een plekje op zijn erf om de auto de nacht voor mijn vertrek neer te zetten. Dit om te voorkomen dat hij in de tussentijd toch weer bedolven zou raken. Zo lief! En dat was dus dezelfde vent als van dat giftige briefje. Raar hoe naar en boos vriendelijke lui kunnen worden als het te maken heeft met parkeren...

Tot ik vandaag weer gebeld werd. Had een schreeuwende scheldende Noor aan de telefoon. Ik kreeg %^&µ@#!¤!! vijf minuten om die %^&µ@#!¤!!auto weg te halen, anders zou hij op mijn kosten weggesleept worden. Wat bleek? Waar ik de auto had staan was volgens Knut op gemeentegrond, en ongeveer voor een leegstaand huis. Dit was de (in Tromsdalen woonachtige) eigenaar van dat huis. En hij vond dat het zijn terrein was. En was niet voor rede vatbaar. Ik heb het ding maar weggehaald. Zet hem wel weer tien meter verderop, al weet ik zeker dat de sneeuwschuivers er daar nog véél meer sneeuw bevenop gaan kieperen als ze op de vorige plek al deden.

En nou maar wachten tot die kerel es in eigen persoon opwachting maakt. Best kans dat het net zo'n schat is als die vorige kerel... maar ja, parkeren he, daar ga jij blijkbaar als Noor van schreeuwen.

En het beperkt zich niet tot auto's! Ik was heel blij toen ik erachter kwam dat POMI (het gebouw hier, met NP en de rijksgeologische dienst en nog een hele sleep bedrijven en instituten) bezig was een fietsenhok te laten bouwen. Dat is er niet! er zijn hier twee rete-inefficiënte plaatsen waar je je fiets neer kan zetten; eentje waar je fiets nog net wel ergens tegen aan kan leunen, en eentje waarbij hij omvalt maar je hem wel ergens aan vast kan maken. Niet heel best. En beide in de open lucht. In een stad waar af en toe in één dag 60 cm sneeuw naar beneden komt. Lekker praktisch.

Maar ik vroeg es aan de portier of dat hok nou al es in gebruik was. Ik kreeg de keus tussen het officiële en het eigenlijke antwoord. Vanzelfsprekend wou ik het eigenlijke hebben. En dat was: ruzie! Die pipo's die het bouwden leverden het niet op tijd op, en POMI wou daar (als ik het goed begrepen heb) niet extra voor betalen. Dus nou leveren ze het maar helemaal niet op. Met Sint Juttemis misschien.

Noren. Het zijn in het algemeen zulke leuke lui. Maar als het te maken heeft met je vervoersmiddel ergens neerzetten loopt alles onmiddellijk gierend uit de hand... rare jongens.