IJsland!

Morgenochtend heel vroeg ga ik. Ben de 10e weer online! En breng spoedig verslag uit.

...

En inmiddels ben ik er! Doe even een half uurtje internet in de jeugdherberg in Reykjavik waar we verzamelen. De 1e indrukken zijn: Reykjavik is lelijk maar het landschap is mooi. Zelfs voor mij, een bevestigd aanhanger van ouwe zut! En wat een jong land is dit zeg. Maar uit het raam van de shuttlebus kijkend was ik snel verkocht. Een landschap als een nare ziekte! Overal uitgebraakte lava. Overal opengebarsten bulten. Overal klonten en groeven.

Overigens wordt het nog spannend met het weer. Vandaag is het rond nul, en regent en sneeuwt het van tijd tot tijd. Niet best voor een hike. Kouder is beter! Helaas is de voorspelling: rond nul zover het oog reikt. We gaan het zien!

Extreme shopping

Het begint te werken! Men krijgt door dat het zonde is als een auto alleen de eigenaar van dienst is. Ingeborg wilde een hele stapel karton naar het milieustation brengen, en ging lief naar me knipperen opdat ik haar en het karton zou chaufferen.

En we hebben nieuwe AIO's! In glaciologie natuurlijk: ijs is hot. Eentje ervan kwam al net zo ontdaan van zut hierheen als ik destijds deed, en kwam tot zover de nachten door op een matras geleend van Jack en Elisabeth (het echtpaar dat de Glacio-groep leidt). Ik slaap nog steeds in een bed dat een van hun kinderen heeft toebehoord... maar dat terzijde. Hij had een echte matras nodig! Twee, eigenlijk, alvast zijn vast nog wel es langskomende vriendin in acht nemend. En Elisabeth vond dat ik wel wat rij-training kon gebruiken, dus dat ik privéchauffeur mocht spelen. En verder zei ze dat ze vond dat Mats, de AIO, met jongelui rond moest hangen, en niet alleen met ouwe knarren als zijzelf. Dat ging mooi samen. En het weer maakte er een uitdaging van.

Het was zo'n dag dat je de voordeur met kracht door de plak sneeuw moet duwen die zich 's nachts opgehoopt heeft. En die plak sneeuw ligt ook op en naast en achter de auto. En de sneeuwschuiver was nog niet langsgeweest... in whiteout over de weg glibberend in een poging te keren (de weg waar de auto staat is alleen doorgaand verkeer de ene kant op) raakte ik nog een muur. Voor het eerst!

Foto de volgende ochtend genomen. Dat paadje krijgt steeds hogere muren!

Ik zag de hele dag de sneeuw rond het gebouw gieren, en bedacht dat we eerst Ingeborgs karton moesten halen.Ze woont vlak bij mij... ik had misschien de mensen naar de auto moeten halen in plaats van de auto naar de mensen! Zo sneeuwt intussen je parkeerplaats dicht. Maar zo is het wel gezelliger.

Ongerelateerde foto, maar wel mooi: de garage krijgt met dergelijk weer een mooie luifel.

Het karton bleek in de auto te passen, en voortvarend gingen we naar Tromsdalen, waar het weggegooid moest worden. Ik had de gelegenheid aangegrepen mij ook van wat stukke dingen te ontdoen. Ik ben nou helemnaal geïnspireerd! Zo is opruimen makkelijk. Grote dingen in containers flikkeren. Hoera! Meer meer!

Van onder de luifel

Ingeborg wilde ook nog langs de 2e hands winkel die bij het afvalstation op het eiland hoort. Aanvakelijk meenden we dat het op dezelfde plaats was, maar het besef van niet deed ons niet van het plan afwijken. Op naar de winkel! Voor Mats ook goed; die kon nog wel een pan gebruiken, en een schaal, en watniet. Ik was op jacht naar espressokopjes, omdat een espresso geserveerd in een grote mok en dom uitziet en heel snel koud wordt. Gevonden!

En dan de matrassen. Op naar de beddenzaak. En ook maar meteen een dekbed. We waren teleurgesteld dat hij er geen Barbie-dekbedovertrek bij kocht, maar een kniesoor die daarop let. Nog even langs de supermarkt en dan op naar Mats, die de hele tijd een beetje moeilijk deed over dat je niet van mensen kon verwachten dat ze naar zijn huis kwamen.

Nu weten we waarom. Ik had gamaschen aan. (Kom al twee dagen met gamaschen aan naar mijn werk: is nodig!) En dat was een druppel op een gloeiende plaat! Op Mats' aanwijzingen parkeerde ik de auto ergens. En zo volgden we hem. Hij stak de weg over en verdween subiet in het geboomte erachter. Routineus snelde hij hutwaarts. Ingeborg, in tweede positie, was wat langzamer: de sneeuw lag zo diep dat het mij tot mijn kruis kwam, en zij probeerde in Mats' met veel te lange passen genomen spoor te lopen, wat volkomen kansloos was. En helaas werkte de hele situatie zo op de lachspieren dat haar hele musculatuur er met regelmaat mee ophield.

Toch kwamen we aan. Gauw hout in de kachel en linzensoep op het vuur! De goser woont knus. Toch moesten we niet eeuwig blijven hangen: we moesten nog terug, en ik vreesde de hoeveelheid sneeuwruimen voordat ik naar bed zou kunnen...

Wel mooi!

Dat was volkomen terecht. De sneeuwschuivers hadden mijn hele integrale parkeerplaats volgestort. Die lag dus niet vol met zachte, licht, pluizige nieuwe sneeuw, maar met zware ijzige brokken. Zoals gezegd: van een auto word je niet dik en lui... maar toen ik eenmaal in mijn nest lag kon ik terugzien op een geslaagde dag!

Da herrene dro

Senja heeft ergens een heel lief klein buur-eilandje (eigenlijk een schiereiland; er gaat een brug naartoe) met 150 inwoners, die voornamelijk van de visvangst leven. En de nationale televisie heeft op een gegeven moment alle vrouwen van het eiland boven de 18 tien dagen op vakantie gestuurd, en een camerateam ervoor in de plaats gezet om te kijken wat dat opleverde. Resultaat: "Da damane dro". Best amusante televisie! Het is een vrij traditioneel dorp, dus veel van die mannen hebben geen idee van hoe je de was doet of een pan soep kookt. En nu moeten ze wel. Met beelden van een kerel die ruim 50 jaar getrouwd is, en nu ineens eenzaam zijn boterhammetjes eet, en vertwijfeld met de vaatwasser klungelt, en duidelijk geen flauw idee heeft wat hij met zichzelf en het huishouden aan moet.

En dan natuurlijk de kinderen. De vaders moeten bij toerbeurt het kinderdagverblijf runnen. En dat doen ze met even weinig enthousiasme als talent. Trekt er één een konijnenpak aan dat hij nog had liggen van een verre carnaval: alle kinderen in paniek.

Maar goed. Nu de heren. Die auto van mij start alleen na veel overredingskracht, en übehaupt leek het me wel goed om een blik dat 1,5 jaar stil heeft gestaan even na te laten kijken. Maar ik ben een vrouw, en nog een immigrant ook, dus ik wil eerst advies van een man. Ik vroeg aan Fred Inge de gevaarlijke bibliothecaris, annex locale auto-expert, welke garage hij kon aanbevelen. Hij kon wel wat aanbevelen, maar hij vond dat ik (lees: hij) eerst zelf aan de slag moest. Leek me goed! Ik heb geen idee wat al die krullen onder de motorkap zijn. Materiaal voor een steile leercurve.

Fred Inge begon vanalles open te schroeven en los te halen. Dus dat grote ding vooraan, das het luchtfilter! En die klont met tentakels, dat is iets met de ontsteking! Omdat het ding niet best start wou hij eerst de plugs verwisselen (zijn dat bougies?), en ook de rotor (rotor? Tis geen helikopter!) en nog iets. Zo reden we het hele eiland af, want de gemiddelde auto-onderdelenzaak heeft niet het hele assortiment voor Subaru's uit 1986. En altijd dezelfde riedel: "een frutje voor een '86 Subaru 1.8 graag". "Wat voor Subaru?" " Een 1.8 GL.". "Nee de naam!" "Deze is van vóór Subaru's een naam hadden. " "Eeeeeh..."

Maar we vonden vier bougies (gok ik maar) en een rotor. Tijd om te sleutelen!
En de sexestereotypen vierden hoogtij. Ik weet niks! Ik heb een paar uur zitten en staan kijken naar Fred Inge die doelgericht aan het epibreren was. En das best vermoeiend, ook omdat die kerel normaal al niet articuleert, maar het helemaal cryptisch wordt als hij voorovergebogen met zijn neus in de motor vaktermen staat te mompelen.


En naast de technische boel hebben we (lees: Fred Inge) ook de autoradio vervangen. Oorspronkelijk zat er een radio/cassettespeler in. Maar Fred Inge had een radio/CD speler over. Had hij gekocht voor zijn eigen auto, maar hij paste niet bij het interieur... Dus nou neem ik hem over. Past ook niet in mijn interieur, maar ik ben daar een tikje pragmatischer in...



En na afloop was Fred Inge niet tevreden over de CD-speler. Hij had op de gok de speakers maar aangesloten, en het was niet helemaal gegaan zoals het bedoeld was. Maar hij maakt geluid, dus mij hoor je niet klagen. En hij startte even slecht als tevoren! Maar ik heb tenminste wat geleerd. Zien of we nog es zo'n sessie kunnen doen voordat iemand op het idee komt alle mannen van Tromsø op vakantie te sturen...

Mindere en betere dagen

Eigenlijk is het leven elke dag een paradijs voor mensen als ik. Kijk een film als "Lilja 4ever" of lees een boek als "im Westen nichts Neues" en besef dat. Maar niets menselijks is de mens vreemd, en mij ook niet. Dus ik was bloedchagrijnig*. Twee dagen lang. Ik had een enorm werk-high gehad, maar nu liep ik vast in computer-ellende. Ik wil iets met data, maar ik kan het niet. Audun kwam met een database programma waar het één en ander mee zou kunnen, maar het kost altijd moeite met zo' n programma te leren omgaan. En ik wilde eigenlijk me een weg om de database heen programmeren, maar het boek dat ik besteld had, waar de kennis in staat die ik nodig heb, had een lange levertijd. Dus wat nu? Tijd weggooien in de database**, of duimen draaien tot het boek komt? Wat ik maar deed was provisorisch doen, en het boek bestellen bij de bieb. Dan heb ik vast een leenboek voor mijn eigen exemplaar komt. En intussen was het perfekt weer. Maar ik was te rusteloos om een halve dag vrij te nemen en ervan te genieten. Grom.

En zo werd het donderdag. Ik kwam naar het werk gefietst met een appeltaart in mijn rugzak. Tordis was jarig! En die diende in het zonnetje gezet. Opengooiende mijn mailbox zag ik dat ik een bericht had van Paleoceanography. Nu al! Met een ernstig verhoogde hartslag opende ik het mailtje. Artikel geaccepteerd! Het einde aan een lijdensweg van jaren. Wat heeft dat artikel moeite gekost. Maar nu is het volbracht, en ik ben er trots op!

Bij de lunch was het rustig. Er wordt gesegregeerd gegeten; meestal eten de Noren om half twaalf in de kantine, de AIO's en postdocs om twaalf uur op banken in de gang, en de oceanografen om twaalf uur in de kantine. (Ik ben mij er overigens van bewust dat deze verdeling vreselijk rammelt, maar ik heb even geen zin het correct te doen). Meestal eet ik met de AIO's en postdocs. Zo ook Ingeborg, een Noorse biologie-AIO. Die ook vaak gestreepte sokken draagt. Gestreepte sokken! En ergens een lunch maanden terug kwam het gesprek op mussen. En ik vind het zo lief als de mannetjes een imponeerdansje doen voor de dames die ze op het oog hebben. Ik zou week in mijn knieën worden van zo'n move! En zo liep het helemaal uit de hand en beloofde ik een keer zo'n dansje te doen voor Ingeborg. Als ze gestreepte sokken aan had. En dat had ze vandaag! En ik vond het een goede dag voor mussendansjes. Dus tot de lichte verbijstering van de ook aanwezige nieuwe AIO, die met zijn 3e werkdag bezig was of zo, deed ik dat. En Ingeborg was onder de indruk!

Even later werd ik ineens gebeld. Het was een kerel die nauw met Tordis samenwerkt. Voormalige collega's van haar uit Geneve hadden ineens ook bedacht dat ze jarig was. Of we een bos bloemen konden kopen uit hun naam. Natuurlijk! Zo kwam ik een uur later samen met Helgard (die ook in het Tordis-complot zat, en kwarktaart had gebakken) beladen met bloemen de stad uit en het gebouw weer in. Langs Kurt, de receptionist. Die me meldde dat er post was gekomen voor Dorthe.

Dorthe is een week les aan het geven op Svalbard, en net voor ze vertrok zei ze nog gauw "ik denk niet dat de monsters deze week komen, maar voor het geval dát moet je Kurt maar even waarschuwen dat hij jou daarvoor moet hebben. Het spul is bevroren, en moet snel opgeslagen worden..." Monsters? Huh? Hebben we niet genoeg zut? Maar het bleek samen te hangen met haar plannetje om geld los te peuteren om me te houden. Ging maar net goed; voor je het weet was die boodschap niet doorgekomen en had de hele boel een week in het posthok staan ontdooien. Ze had me niet verteld dat ze daar zo woest mee bezig was! En dat is zo concreet dat we nu drie dozen bevroren modder hebben staan! Hoopgevend.

En met de drie dozen veilig in de koude opslag was het tijd de meegenomen appeltaart in gebruik te nemen. Tordis was 65 geworden, en NP viert zoiets niet officieel (alleen 50, geloof ik), maar we wilden er toch wat mee doen. En velen met ons! De opkomst was hoog, de koffie vloeide rijkelijk, de taart verdween rap, en het betrof een Noorse, dus er werd gezongen en gespeecht. Goed dat.

De taartentafel vóór iedereen op kwam dagen. Echte traditionele nederlandse appeltaart! En Noorse worteltaart met glazuur. En nog zo het één en ander.

Enig werk moet toch verzet. Maar slechts gedurende enige uren. Het zou de laatste dag met prachtweer zijn, dus we wilden avondskiën. Tegen zessen stonden er drie vermetele dames naast de auto die in het totale niets geparkeerd stond. En de maan was nog niet op, of alweer onder, net als de vorige keer, dus het was vrij donker, maar voor noodgevallen hadden we hoofdlampen. En deze keer zonder vellen! Wat een stuk meer geglibber is. Het was een prachtroute; je krijgt toch nog wel wat licht van de sterren, en nachtskiën blijkt aanzienlijk leuker met meer personen. En ik heb mijn hoofdlamp niet nodig gehad, en toch kans gezien me met mijn ontvelde ski's niet te bezeren. Viel alleen om toen ik tijdens een sterren-bewonder-pauze een warmblijfdansje deed op ski's. En we kregen er nog wat noorderlicht bij en koffie na. Top!

En toen ik toch aan het bakken geslagen was had ik maar meteen twee taarten gemaakt. En taart smaakt prima na zo'n avond. Dus ik ging boven even polsen of Knut, Martha en Inger mijn baksel wilden proberen, en wie schetst mijn verbazing; daartoe waren ze bereid. Knusse boel. Martha trok zelfs een fotoalbum te voorschijn met foto's van Knut in pak!

Dat was dus een beslist eind aan twee dagen pesthumeur. Dat heb ik keurig aan het weer overgedragen: in plaats van de heldere hemel en zon en geweldigheid giert de wind nou om het gebouw, en liggen de bergen verstopt achter een grijze deken. Maar ik heb weer vanalles om op te teren!



* daar de spelling van is iets waar je vanzelf al chagrijnig van wordt! Ik vind iets als "sjacherijnig" veel mooier staan. Maar dat ziet er dan weer uit als "gelijk een sjacheraar". Ach ja. Men kan niet alles hebben.

** Bjørn de data-kerel wees me er even op dat die database software alleen maar een velletje om de database programmeertaal heen is, en dat die taal leren ongeveer even nuttig is al dat sed en awk gebeuren waar ik mijn zinnen op heb gezet. Maar dan nog. Ik wil awk!

Winterbarbecue

Ga barbecuën in de winter en word geconfronteerd met moslims, zombies, onzichtbare kinderen en dwalende antipodale gezusters. Zoiets excentrieks werkt als een magneet op nog veel meer rariteiten!

Maar misschien ook niet. De moslims, dat waren geen moslims, dat lag aan een communicatiestoornis. Zondagochtend had Tana een sjiek ontbijt geregeld voor Elvar de IJslander en diens dochter, en mij. Geweldig! In het zonnetje fruitsalade, wentelteefjes en chocoladetaart eten. Elvar is een jonge strakke kerel, maar die heeft zich zo vroeg voortgeplant dat zijn dochter al een vrouw is, en dus helemaal niet eng. In ieder geval, Tana stelde voor 's avonds te gaan barbecuën op het strand. Elvar zei dat hij nog wat moslims had, voor op het vuur. Dachten we. Anders zo'n politiek correcte vent! Maar wat hij had echt had gezegd was "mushrooms".

Overigens kwamen ze niet, onze IJslanders. Maar wij zetten het plan door. Op het strand is een vuurplaats gemetseld, maar we hadden snel door dat die te veel in de wind lag. Dus groeven we de barbecue uit de sneeuw... dat was nog best een werk.

Verder was er natuurlijk niemand bezig met dergelijks. Wel liepen er in de periferie allemaal types rond. Vaak een beetje kleumend, aarzelend, en/of glibberend. Dat geeft mensen een zombie-motoriek. Steeds van die onelegant uit de boomrand opdoemende schaduwen... geen enkel probleem je in een horrorfilm te wanen.


En twee schimmen bleven maar verdacht om ons heen dwalen. Geen idee wat die in hun schild voerden. Maar na de aardappelen en worst hadden we een toetje: gekaramelliseerde vijgen met room. En we kregen het niet op! En ga maar es in glibber drijvende vijgen transporteren zonder dat het een kliederboel wordt. Dus ik stapte op de ene schim af, en vroeg of ze toevallig zin had in ook een toetje. En dat had ze! De twee schimmen bleken twee Australische zusjes die een paar dagen in Tromsø waren, en heel erg hoopten op noorderlicht. Zo waren ze al een hele tijd wat aan het dralen onder het dichte wolkendek. In de kou. En hun toeristengids had gezegd dat je noorderlicht beter ziet een eindje uit de stad. Dus kozen ze telegrafbukta... is een weinig Australische benadering van "een eindje uit de stad", in mijn ogen. Maar deze avond had het ze niet geholpen verder weg te gaan.

De dames informeerden ook nog naar het kind dat we bij ons hadden. Kind? Dan een weinig zichtbaar exemplaar... wij wisten van niets. Maar op een avond als deze is er wel meer mogelijk! Zij hadden waarachijnlijk tijdens de voorbereidingen voor hun trip niet gedacht dat ze achter de Noorse poolcirkel vijgen gevoerd zouden krijgen door Nederlanders en Canadezen...

Sneeuwschoenen uit het vet

Tana had een flinke blaar overgehouden aan het skiën van de vorige dag, en wilde dus een dag haar skischoenen niet aan. Sneeuwschoenen dus!

Dat is dan je achtertuin...

Met vroeg in de middag al mooi avondlicht

Twee stoere dames met Tromsdalstinden er heel mooi achter

Finvik

Het bekende liedje! Mooi weer, buiten spelen.

Zelfde beginpunt als met het nachtskiën

Helgard, Tana, ik en Carsten

Sprookjeslanschap!

Oude sneeuw, dus mooie kristallen

Lunch op een geschikte rots