Fotomodel

In Amsterdam was ik jarenlang een van de oefenmodellen geweest van Martijn, een vriend van me. Die was opgeleid als fysicus, verworden tot IT-er maar had onderweg een passie voor fotograferen opgepikt. Bij voorkeur portretten.

Ik denk dat ik een van zijn 1e modellen was. Gewoon een beetje in zijn huiskamer voor een aan de muur gehangen laken zitten en een beetje appelig om je heen kijken. Klinkt saai, maar is best leuk! In de loop der jaren werd het steeds professioneler. Inmiddels meen ik dat hij ervan kan leven... kijk vooral op zijn website.


De eerder op dit blog opgedoken zijnde Elvar, de IJslandse fotograaf, was ook op zoek naar modellen voor portretwerk. En fotografen zijn vaak dol op dreads. Dus die vroeg mij. Was een trip down memory lane om weer op een stoel van me af te zitten kijken, met een dikke camera op me gericht! En volgens mij gaat het wel een mooi project worden. We hebben alleen een proefsessie gedaan nog, maar stay tuned voor meer resultaten. Hij stuurde alvast een foto op. Ik vind hem mooi! Valt me trouwens mee; het is wel de dag na de fameuze 16e Mei... ("grondwetsnach")

Foto: Elvar Ørn Kjartansson

Kijk vooral ook op Elvar's site:
www.tothetopproductions.com

Sommarøy: niet zo zomers

Rond kwart voor acht dinsdagochtend verscheen het hoofd van Dorthe in de deuropening van mijn kantoor, alwaar ik alweer geruime tijd onze presentatie aan het bijwerken was. Ze was vroeg, opdat ze nog wat wijzigingen kon doorvoeren. Om half negen stapten we in het huurbusje dat ons naar Sommarøy (wat net even verder is dan Brensholmen) zou brengen. Het gezelschap bestond uit Dorthe en mij, twee biologen die ik veel tegen het lijf loop, een kerel die ik wel es eerder gezien meende te hebben en dan nog wat mij onbekenden.

Het weer intussen was wild, met voor Tromsøse begrippen stormwind, en laaghangende loodgrijze wolken, en regen van tijd tot tijd. Sommarøy, wat een vakantie-eiland is, toonde een atypisch gezicht.

Uitzicht in de koffiepauze

Eenmaal daar leek het erop dat de sprekers uitgekozen waren op hun talent voor presenteren en hun wantalent voor zich aan de tijd houden. Na de 1e spreker liepen we een half uur achter op schema en het is alleen maar erger geworden. Maar iedereen had een hoop moois te vertellen!

Het congrescentrum (blauwe pijl) en het vakantiehuisje waar o.a. Dorthe en ik in overnachtten (rode pijl)

Het strandje achter de huisjes

Ik had mij in de auto al bedacht dat om 5 uur ontbijten zo zijn nadelen heeft, en ik was blij met de uitstekende lunch. Na de lunch ging het programma in dezelfde stijl verder. Mooie wetenschap, maar wel veel ervan. Een uur na geplande tijd was het dan onze beurt. Dorthe zou het 1e deel van de presentatie doen. Ze deed het geweldig. Helaas was iedereen - excusez le mot - helemaal sufgeluld, dus ik zag de zaal vol knikkebollende types zitten. Toen het mijn beurt was besloot ik het over een andere boeg te gooien: ik ging rap door de slides heen, maakte veel herrie, hield het taalgebruik colloquiaal en gesticuleerde wat af. Geen idee of het allemaal nog te volgen was, maar ik zag wel allemaal open ogen en relatief wakkere gezichten. Met wat mazzel hebben ze er zo meer van meegekregen dan wanneer ze massaal door een veel zorgvuldiger praatje heen waren geslapen.



Na het wetenschappelijke programma was er tijd voor een flinke wandeling. Ik sjokte wat rond teneinde wat sfeerfoto's te maken. Werd ergens onderwijl nog letterlijk door de zeewind van de weg geblazen... ondanks dat kon ik het niet weerstaan toen ik zag dat er een paadje omhoog ging de heuvel op. Vanaf de helling werd het uitzicht steeds mooier. Eenmaal boven was het prachtig, maar moeilijk om ervan te genieten. De wind was zo sterk dat ik al mijn aandacht en spierkracht nodig had om overeind te blijven. Het scheelde weinig op mijn bril was van mijn hoofd, en mijn cameratasje was van mijn schouder geblazen. Lastig foto's maken!



Ik was op tijd terug voor een pre-diner biertje, gepavoiseerd met sterke verhalen van de verscheidene wetenschappers. Die continueerden overigens probleemloos over het hele diner (lekker!) heen, tot het biertje na. Ondanks mijn appreciatie voor de wat balorige sfeer ben ik maar niet te laat gaan slapen na dit slopende regime. Ik had mijn grenzen voorlopig genoeg opgerekt...


Het Noorse idee van een vruchtbare akker
Op Sommarøy zijn ze erg creatief met straatnamen

AIO's en postdocs, één pot nat

Vandaag is er een meeting op Sommarøy, iets van 1 á 1,5 uur rijden van Tromsø. Het idee is dat Dorthe en ik daar een flinke presentatie geven, aan mede-wetenschappers én zij die het allemaal betalen, over de status van ons project.

Patrycja, die de 3e foramdame van het gezelschap is, is op vakantie; vandaar dat we het met ons tweeën doen. Helaas betekent dit wel dat we ook haar data moeten presenteren. En daar zit je toch minder in dan in die van jezelf. Verder is het ook zo dat data genereren op de manier die wij dat doen zodanig tijdrovend is dat het interpreteren wel eens een tijdje op de achtergrond verdwijnt.

Zo regelde Patrycja dat we vorige week woensdag rond vijven haar data kregen. Niet alleen ruwe spreadsheets maar ook kaarten, grafieken en wat dies meer zij. Dat gaf ons donderdag om er mee te spelen. Vrijdag was als werkdag wel verloren aan Lagerfest. Zaterdag vond ik dat ik vrij had verdiend. Zondag werd het werk hervat.

Bij elkaar is het toch best een hoop werk. Ik had me ingesteld op een lange maandag. Hoe waar. Ik was er half acht. En ik vind het wel belangrijk een beetje een goede indruk te wekken daar op Sommarøy, en daar wil ik best wat slaap aan opofferen. Zo buffelde ik door tot half één. Met nog een leuk schrikmoment om tien uur: mijn powerpoint deed "poef" en het leek er even op dat al het werk van de middag en avond daarmee weg was. Gelukkig had ik nog een recente versie naar een onwaarschijnlijke plek weggeschreven... die stond er nog.

Met de middernachtzon word ik nogal es wakker 's ochtends. En met zoveel werk aan de winkel besloot ik vanochtend om de gelegenheid maar een te grijpen om er ook echt uit te komen en de presentatie nog wat aan te scherpen. Om kwart voor vier.

Ik keek de printout op de bank door, met een kop koffie. En sinds kwart over vijf zit ik weer hier, op het instituut. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Wat zeer zeker te maken heeft met dat de laatste tijd op de VU het gebouw om 10 uur dicht ging en je maar te maken had dat je weg was tegen die tijd. En daar heerst geen middernachtzon. Maar dan nog. Ben je eenmaal van dat proefschrift af, maak je nog zulke dagen. Ach ja. Het heeft zijn vreemde charme. En de producenten van oploskoffie zijn er erg blij mee.

Benieuwd hoe het gaat gaan vanmiddag...

Eurovisie songfestival

Een paar dames had bedacht dat het een prachtig toeval is dat de finale van het songfestival de dag na lagerfest viel. Geen betere dag dan een gegarandeerd katerende dag om zulke camp te kijken!

Ingeborg had ook bedacht dat het leuker is naarmate iedereen emotioneel betrokkener is, dus we kregen allemaal de opdracht een land te supporten. Niet ons eigen.

Zo kwam ik nogal laat (klimmen liep beetje uit, zie vorige postje), gehuld in de kleuren van de Duitse vlag (zelfs de volgorde was goed!) bij Ingeborg binnenvallen. Al vrij snel mocht Duitsland zingen en bleek dat ik een goede keus had gemaakt. Ik had gekozen op land, maar het bleken voortreffelijke songfestivaldozen met een passend waardeloos liedje, en scheutig gebruik van de windmachine te zijn. Helemaal top dus!

Ingeborg zelf, die er een ostentatieve schedel(vlag)fascinatie op na houdt, had het niet zo moeilijk met de keuze, en was gepassioneerd fan van Letland. Ze had ruim supportersmateriaal voorhanden.

Johanna bleek talent te hebben voor zowel bosbessentaart bakken (!) als een land kiezen: zij steunde Azerbeidzjan, die weer op een hele andere manier de goede smaak drie keer over de kop joegen. De aanwezige Deense was iets minder fortuinlijk: zij had per ongeluk een land gekozen dat helemaal niet aan de finale meedeed... en de Deense inzending was ook al waardeloos.

Het stemmen had in duplo plaats: we deden een aparte huiskamerstemming. Geheel terecht kwam Rusland er bij ons nauwelijks aan te pas. En de winnaar was: Finland! Ondanks dat het volkomen ruk was en we maar twee Finnen in ons midden hadden.

De stemming op televisie kon niet iedereen bekoren: het lag bij de scandinaviërs (waar ik deze keer de Finnen even bij reken) nogal gevoelig of de buurlanden hen wel "douze points" gaven... En ik was geschokt door het treurige feit dat Duitsland geheel onterecht op een gedeelde laatste plaats belandde...

Frisse lucht tegen brakheid

Noorwegen doet rare dingen met je. Als je hier te lang woont, en je komt om vier uur 's ochtends uit een feest rollen, en je vindt de volgende (of eigenlijk dezelfde) ochtend een SMS'je met "ga je mee klimmen?" dan antwoord je "ja leuk!".

Zo trok ik mijn klimkleren aan, stopte mijn klimzut en een thermosfles koffie in mijn rugzak, en zag nog even kans naar de stad te fietsen en een klimhelm te kopen. (Tussen de oldtimers doormanouvrerend; zie vorige postje.)


Sfeervol huisje op weg naar het klimgebied


Na lunch met zelfgebakken kaneelkrullen (zelf, als in: door Kirsty zelfgebakken. Mij gaat dat toch wat te ver op zo'n ochtend.) vertrokken Kirsty, Elvar en ik naar Ersfjorden. We waren daar geen van allen eerder geweest. Het was even gedoe bij de gewenste wand te komen. Er is een paadje, wat alsnog een hoop geklauter is, maar we vonden het niet, dus bij het begin komen was al genoeg voor een hoop tijd en een hoop zweet.

Bij de klimwand komen was een ruime warming up

Kirsty vertoont een atypisch theoretische benadering van het verschijnsel klimmen

De wand naar keuze was veel te koud naar de smaak van de routiniers. Gelukkig is warme vingers houden, in tegenstelling tot klimmen, wel een van mijn fortes. Ondanks hun kouwe klauwe en mijn toch wat suboptimale fysieke staat hebben we best lekker geklommen (meen ik voor ons alledrie op te mogen merken). En het uitzicht was verbluffend! Is een goeie om nog es terug te komen. Het gebiedje biedt nog een heel stel andere routes. Kan je je lang vermaken!

Het lijkt hier alsof ik in slaap gevallen ben... maar dat krijg je na zo'n nacht. Let trouwens op de verantwoorde helm!

Dit oogt al wat dynamischer

Voordeel van een fotograaf bij je hebben!

Ouwe auto's in de stad

Het kan zomaar gebeuren dat als je de stad in fietst je ineens allemaal historische voertuigen in de hoofdstraat geparkeerd ziet. De lokale oldtimervereniging bleek een evenement te hebben. Eindelijk mooie auto's! En mooie motoren. En zo veel ook.

Niet eens zo oud, maar wel mooi


Auto's uit de tijd van treeplank en zwengel! Geweldig.



Het vlaggetje is een wat gedurfd stijlelement, maar voor de rest zijn motoren er sinds WWII niet mooier op geworden

Dit zal z'n antagonist geweest zijn

Ik raakte aan de praat met een man die verklaarde de eigenaar te zijn van de zwarte '53 Citroën Traction. Een prachtauto! Op mijn verbazing over de kwantiteit merkte hij op dat die auto's uit het héle district Troms kwamen... dat verklaart een hoop!

Lagerfest 2008

Als je baas in de personeelsvereniging zit heeft dat voor- en nadelen. Een nadeel is dat die personeelsjongens feesten organiseren. En personeelsjongens met ondergeschikte postdocs kunnen dat dan heerlijk delegeren. Zo kwam het dat ik dit jaar de verantwoordelijkheid voor het Lagerfest kreeg. Ik had gelukkig op mijn beurt kans gezien hulp te ronselen van Ingeborg, een biologie-AIO.

Vorig jaar was vrij vroeg op het feest het bier al op. Dat gaat dit jaart niet gebeuren. Tot grote vreugd van Ingeborg...

De dag van het feest was verloren voor werk. Er moesten allerlei dingen geregeld worden, er moest eten gehaald en bier gekocht... en vanaf twee uur zat ik in de opbouwploeg. Gelukkig waren de mannen van de lager zelf al begonnen. Met wat behulpzame types hadden we in no time genoeg tafels en stoelen naar beneden gezeuld, en het de boel opleuken is daarna niet zoveel werk meer. Om drie uur hoefden er alleen nog maar wat details gedaan te worden.


Omdat het eten op Noorse tijd geserveerd werd (16:30) stroomde het om vier uur ook echt vol. En terecht: het eten was geweldig. Tot mijn verbazing brak bij wijze van toetje daarna een massaal papieren vliegtuigjesgevecht uit. Mooi dat: wetenschappers groeien niet op.

Dat deze fotomontage alleen vliegtuigjesgooiende studenten vertoont is overigens geheel toevallig; er werd door alle geledingen van het instituut meegesmeten...

Na het eten duurde het even voor de DJ de juiste snaar wist te raken om iedereen de dansvloer op te krijgen. Maar uiteindelijk lukte het wel! Op een gegeven moment deed zich de clichébevestigende situatie voor dat werkelijk iedereen, behalve de twee mannen van de computerdienst, op en neer stond te springen. (Eerlijkheid gebiedt te melden dat eentje net terugkwam van het toilet; dat gaat niet samen met dansen. De ander verdomde het ook echt.)

De koning van de dansvloer leidt de DJ af van haar werk

Als teken van het voortschrijden der tijd diende Arto... vorig jaar viel Lagerfest op zijn 2e of 3e werkdag, en hij is tot vier uur 's ochtends blijven dansen en drinken. Dit jaar moest hij om 11 uur thuis zijn om voor honden en zoonlief te zorgen. Bij het uitlaten van de honden liep hij nog even langs het feest, en trok met de charmes van de tekkels (en hemzelf, natuurlijk) de halve dansvloer leeg.

Sanja is niet snel onder de indruk.

(Reserve) DJ met assistente - they've got the moves!

Tot mijn verbazing kakte de boel alsnog vrij vroeg in, en om twee uur was het kritieke punt bereikt dat opruimen tot gevolg had dat iedereen ofwel naar huis ging ofwel meehielp. Zo hadden we het om een uur of drie al die loodzware stoelen weer naar de juiste vergaderzaal gezeuld. Einar, die over de lager de scepter zwaait, nodigde de laatste opruimers nog uit voor een laatste biertje in het logistieke hoofdkwartier.

Om kwart voor vier zat ik moe maar tevreden op de fiets. Einar had verklaard dat het opgeruimd genoeg was zo, en dat we niet zaterdag terug hoefden te komen. Einde van een goed feest!

(Dit is het qua foto's! De rest is door de geportretteerden als te compromitterend geacht om geplaatst te kunnen worden. Of dat iets zegt over hoe wild het feest was of hoe groot de heersende aversie is tegen op blogs verschijnen laat ik in het midden...)