Arty foto

Zo'n camera daagt uit tot mogelijkheden exploreren. Hierbij een voorbeeld: een foto, zoals te zien genomen vanaf mijn thermosfles, van zowel het uitzicht uit het raam van mijn kantoortje, en de reflectie erin van mij achter de microscoop. Ik vind hem wel leuk.

Op pad met de nieuwe camera

...of hoe dingen ten goede veranderen. Ik had donderdag een enorme microscoopdip. Die werd gelukkig bedwongen met dank aan Laura, die ook wel even wat spuiwerk boven een pot bier kon gebruiken. Vrijdag was ik daardoor er alweer een stuk beter aan toe. De vrijdag eindigde met het "bacalao-fest": enige tientallen NP-ers die aan uit een van de colloquiumzalen getrokken tafels bacalao aten en daarna dansten op slechte muziek. De ambiance van het gebouw (behalve dan in het veldwerkmagazijn, maar daar waren we niet) is helaas zo overweldigend kantorig dat het niet echt los wilde komen met het feest.

Beter werd het zaterdagavond. Ik had net Arto the crazy Fin te eten (wat al goed was) toen ik een SMS'je kreeg van Tana, van de Arctic Council. Of ik zondag mee wou een stuk sjokken! Dat maakte de week echt goed af. We zijn ergens op zuid-Kvaløya een berg op gestekkerd. Foto is van het beginpunt. En een paar van het uitzicht toen be ongeveer bij de boomgrens waren.








Erg mooi. En dit was de 1e keer dat mijn camera kon laten zien wat hij kon. En hij is het best met beesten! 10x optische zoom vereist een vast hand die ik helemaal niet heb, maar, als ik maar van elk rendier 10 foto's maak dan zit er meestal wel eentje tussen die min of meer scherp is.






En rendieren kwamen we tegen. Bij bosjes! En ook lemmings. Links en rechts renden ze voor je voeten weg.



Dat ik die berg nog op kwam was een mirakel, want ik word steeds vanillevla als ik er eentje weg zie hupsen met zijn lemmingkont. Maar we kwamen er! Vreselijk mooi natuurlijk. Wel koud, want boven op de berg woei het nogal, en het begon ook te regenen. Wel sfeervol.




Wegens combinatie van wintertijd en pestweer voelde het om half 3 al aan als 9 uur 's avonds. En om 5 uur als middernacht.



We deden nog even een bakje koffie bij Jesper, de luidruchtige Arctic Council-Deen. Die woont daar toevallig in de buurt. We kregen meteen allebei een zak aardappelen van eigen teelt mee! Hij had 400 kg, dus hij kon het missen.

En nu, bij het bekijken van de foto's ben ik erg blij met mijn cameraatje. Ik heb afschuwelijk veel bewogen foto's gemaakt, wat ik het sipst vind in verband met een retestoer rendier met een sexy witte neus (hij kwam het dichtst bij toen het al donker werd, en dan is de sluitertijd tegen je), maar, ik heb ook eindelijk landschapsfoto's in realistische kleuren, en foto's die recht doen aan de ontmoetingen die je soms hebt met de lokale fauna. Goed dat!

(Toch nog maar even het woeste rendier, al is de foto niet helemaal scherp)


En zo'n grimmige zondag op een berg is ook uitmuntend voor je humeur. Ik heb er weer zin in!

Tropisch plankton op arctische breedte

Terwijl ik de smaak van het arctische benthos te pakken begin te krijgen kan ik nog niet het tropische plankton vergeten. Ik zit er inmiddels dieper in dan ik sinds ik hier kwam ooit deed. Ik ben stug aan het proberen de publiceerbare hoofdstukken van mijn proefschrift er nog uit te werken. Hoofdstuk 4 is inmiddels “under review”. Tijd om Hoofdstuk 5 ook die kant op te krijgen! Er is al één co-auteur die een teken van leven gaf sinds ik een oproep mailde.
Intussen vroeg de universiteitsprof ook of ik, op de universiteit, een colloquium kon geven over mijn promotiewerk. Dat kon ik. Was ook wel leuk!
En intussen hebben de redacteuren van de wetenschappelijke tijdschriften mijn activiteiten ook in de smiezen. Ik werd onlangs gevraagd om een artikel over tropisch plankton te reviewen. Leuk artikel; ik hoop dat het over niet heelveel tijd in print verschijnt.
Betekent wel dat ik zelf wat minder zonlicht pak dan ik anders zou doen. Universiteitscolloquia en reviews vallen onder werk, maar mijn ouwe zut publiceren is natuurlijk geen werk, dus dat moet er nog naast. En ik moet ook nog mijn komende vrije dagen bij elkaar werken. Gelukkig is het hier grondig petweer, dus als dat ooit een goed idee is is het nu...

Boeken vs televisie

De opiniestukken van highbrowerige kranten staan vol met bespiegelingen over dat "men" tegenwoordig alleen maar katatonisch voor de televisie hangt, en nooit meer leest. Ik kan, wegens een televisie zonder werkende antenne, heel superieur doen over dat dat voor mij niet geldt. Ik lees me scheel. Ik heb even gekeken wat ik sinds mijn promotie gelezen heb: 54 cm boeken.



Maar dat gelees van mijn begint ook twijfelachtige vormen aan te nemen. Ik heb moeite om met mijn jatten uit zo'n boek te blijven als het er ligt. Ik doe ook minder verschillende dingen dan eigenlijk goed zou zijn. Ik vraag me dus maar af of het echt zo'n verschil is, lezen of TV kijken. In beide gevallen kan je of pulp, of zut van niveau tot je nemen. En in beide gevallen dreigt verslaving.

Ik denk dat het goed is dat ik van het weekend een paar films heb gezien, voor de afwisseling. Ben ook lid geworden van de videotheek hier. Erg onder de indruk ben ik nog niet van ze, maar ze hebben wel wat goeie en rare films. (Lights in the dusk, irreversible, delicatessen, Lilja 4ever, dat soort dingen). Misschien gaat het helpen! Behalve dan dat ik er geen moeite mee heb een boek te lezen en verder niks te doen, en wél om TV te kijken en verder niks te doen. Misschien maar vaker mensen uitnodigen, want sociaal zijn is ook iets doen...

En verder hopen dat het weer weer hikefähig wordt! Of minder wattig doen en gewoon gaan. Al is het niet optimaal als het zicht bagger is...

Voetbal

Ik heb vast al es geroepen dat ik naast het stadion woon. Gisteren viel het weer eeens op: de hele buurt vol geparkeerde auto's en mensen met lelijke sjaals. En een hoop herrie en licht in het stadion. Toen ik mijn fiets had weggezet waren ze net begonnen. Ik kon het niet laten even te blijven kijken. Met de bladeren van de bomen heb je nou best goed zicht op het stadion vanaf de voordeur...


Verder verlichten die stadionlampen de hele buurt als ze aan zijn.


Ik geloof ook niet dat mijn huis de beste locatie is om Noorderlicht vandaan te zien. Ik ben er wel achter dat wie dat wil zien veel bij rokers op bezoek moet komen. Die lopen om de haverklap naar buiten, dus die hebben het meteen door als er wat fraais aan de hemel verschijnt. Bij Helgard en Carsten was het toevallig de niet-roker die op het goede moment naar buiten keek, maar van het weekend was het een stinkkaas-whisky-mosselsoep-film-date met Steffen (wie anders) die me weer een blik op dat fraaie verschijnsel opleverde. Altruïsten, die rokers, die elk half uur in de kou gaan staan.

Doe de smaaktest!

Er stond een stuk in het NRC over de kloof tussen de smaak van "het volk" en die van architecten. Waarbij het volk de modernistische gedrochten die de laatste maken niet wil kopen, en de architecten neerkijken op het volk dat wél neppe pseudo-jaren '30 huizen wil. En of dat betekent dat het volk verheven moet worden, de architecten niet zo elitair moeten doen, of weer iets anders. En een stelletje architecten heeft toen besloten es te zien hoe het daar nou mee zit, met een architectuur-smaak-website. Link hieronder. Ik raad hem aan! En ik ben wel benieuwd naar wat er uit komt...

http://www.architectuursmaaktest.nl

(Vervelendste) quote van de week

Opgetekend uit de leraar Noors, nadat ik bij wijze van uitspraakoefening een stukje had voorgelezen:

"That was good! You only have óne problem. You sound like a Texan American..."

Puh!